Działanie fazerów opiera się na wykorzystaniu efektu szybkich nadionów, powodujących przepływ energii z komory wstępnego strzału do szczeliny emisyjnej. Wszystkie fazery posiadają ponadto moduł kontroli wiązki, urządzenia zabezpieczające, odbiornik podprzestrzenny oraz ogniwo zasilające sarium krelidium.

Szybkie nadiony to cząsteczki subatomowe o krótkim czasie rozpadu, które mają specjalne zdolności powiązane z oddziaływaniami na jądra atomowe przy wysokich prędkościach. Jedną z tych zdolności jest możliwość wyzwalania i przesyłania wysokiej energii w obrębie kryształu naprzewodzącego - fushigi-no-umi. Efekt szybkich nadionów pozwala na konwersję zgromadzonej energii na wielofunkcyjne kontrolowane wiązki.

Instrukcje z modułu kontroli wiązku są przesyłane do urządzenia zabezpieczającego, który potrafi konfigurować bezpiecznik spustu lub umożliwić używanie fazera tylko przez jedną osobę. Zazwyczaj fazery umieszczone w szafkach z bronią ustawione są na poziom pierwszy, jednak mogą być wyłączone przez komputer pokładowy, nawet przez komendę ustną.

Energia z ogniwa zasilającego, kontrolowana i kierowana przez powyższe moduły trafia do komory przedstrzałowej - sferycznej komory o rozmiarach 1,5 cm, wykonanej z LiCU 521 i wzmocnionej arkenidem ulium. Umieszczona jest ona tuż za kryształem emitera, zbudowanego z tego samego materiału. Miniaturowe pole energetyczne zapobiega przedwczesnej emisji wiązki.

Gdy zostaje naciśnięty spust, pole energetyczne zapada się w ciągu 0,02 pikosekundy, tworząc falę, która zostaje przekształcona w wyładowanie fazera, kontrolowane przez reakcję szybkich nadionów zachodzącą w segmentach emitera. Im więcej energii zostaje przekazane z ogniwa w ciągu tego procesu, tym wyższa będzie siła wyładowania.

Tekst i zdjęcia: Jan Strzelecki.