Jedna z pierwszych broni fazerowych na wyposażeniu Gwiezdnej Floty. Można ją było napotkać w całej Galaktyce w rękach prywatnych użytkowników na długi czas po wycofaniu jej z wyposażenia Gwiezdnej Floty. Jej konstrukcja umożliwia ustawienie na przeładowanie, pozwalając na użycie jej w charakterze bomby z opóźnionym zapłonem. W rękach załogi Enterprise widziana tylko w odcinkach pilotażowych TOS: The Cage i TOS: Where No Man Has Gone Before. Potem kilkakrotnie pojawiała się w rękach innych ludzi.

Dość nieporęczny, jednak z dużą siłą ognia jak na swoje czasy, karabin ten używany był tylko w sytuacjach krytycznych. Widziany tylko raz, w drugim odcinku pilotażowym TOS: Where No Man Has Gone Before. W odcinku tym Spock poprosił o ten karabin jako ochronę przed super-człowiekiem Gary Mitchellem. Kirk też wziął jeden do ostatecznej konfrontacji.

Pierwsza znana wersja standardowego fazera, noszona przez drużyny wypadowe podczas ich misji. Możliwe było ustawianie wielu parametrów wiązki: jej rozmiarów, częstotliwości, siły rażenia itp. Oto pierwszy fazer taki, jakim go znamy, wydający charakterystyczny dźwięk podczas strzału, z regulowaną siłą ognia, ustawieniem na ogłuszenie, dezintegrację itd. Noszony był w małej kieszonce z tyłu spodni (albo po prostu wetknięty za spodnie, jak zdradził William Shatner).

Dołączając do fazera typu I uchwyt pistoletowy z dodatkowym źródłem zasilania uzyskano bardziej stabilną broń z większą ilością ustawień wiązki. Ten typ fazera jest noszony zazwyczaj przez personel ochrony oraz wszystkich załogantów na niebezpiecznych misjach wypadowych.

Tekst i zdjęcia: Jan Strzelecki.